Mijn laatste weekje ging veel te snel voorbij en uiteindelijk leek mijn vier week durende missie in Kibagabaga weer net te kort. Het patiëntje dat dit weekend is toegekomen is een heel interessante casus op alle vlakken en dat gaf me de kans om met de dokters van de spoedafdeling en heel het brandwondenteam te discussiëren. De groep nieuw toegekomen studenten werden dan ook meteen ondergedompeld in de brandwonden wereld. De studenten die de afgelopen weken met mij hadden samen gewerkt bleven inde namiddag langskomen om me van alles te vragen. Wanneer hun stage begeleider, een van de docenten die ik in het KHI heb opgeleid, langskwam, was het plaatje compleet … Artsen Zonder Vakantie staat voortaan in hun opleidingsboeken….

Ik weet niet waarom ik dit weekend in het ziekenhuis wou doorbrengen in plaats van met de collega’s op safari te vertrekken maar ik heb er zeker geen spijt van. Zaterdag is er namelijk een nieuw brandwonden patiëntje binnengekomen. In het dispensarium hadden ze het behandeld met violet tinctuur. Gelukkig kwamen de ouders naar het ziekenhuis.

Mijn derde weekje Kibagabaga zit erop en ik begin me stilaan overbodig te voelen. Buiten hier en daar en praktische tip of een bevraging over de zalfkeuzen heb ik hun nog weinig bij te brengen over brandwondenzorg in de huidige context. Missie voorlopig volbracht… en nu hopen dat er ooit een verzorgingszaal kan ingericht worden zodat we het project kunnen uitbouwen tot een echt brandwondencentrum…

Gedurende de eerste weken van de missie hadden we heel wat vergaderd met verschillende instanties. Werner en Frans verzetten een hoop diplomatiek werk. Het resultaat was meteen merkbaar. Vorige donderdag was er een communiqué van het ministerie van volksgezondheid. De toekomstige provinciale ziekenhuizen werden uitgenodigd voor een tweedaagse bijscholing over brandwonden. De lesgevers? De teachers van het KHI die ik twee weken geleden opleidde en het brandwondenteam van Kibagabaga.

De laatste dag aanwezigheid van het ganse brandwondenteam werd gekenmerkt door het doen opstaan van onze twee meest verbrande patiënten. Dagelijks worden ze wel in bed gemobiliseerd, zeker wanneer er een verbandwissel plaatsvindt. Maar nu ze twee dagen geleden voor de tweede maal gegreft zijn, vonden we dat er geen reden meer was om in bed te blijven… Na toch heel wat aandringen en met de nodige ondersteuning kwamen ze uit hun bed en deden ze voor het eerst in weken en paar stapjes… een mooi afscheid cadeau voor ons team.

Momenteel liggen er in het brandwondencentrum een paar patiënten die op grote oppervlakten en huidtransplanten nodig hebben.

Afgelopen week wisselde ik de verzorgingen in de zaal af met ondersteuningen in de operatiezaal in de namiddag. De verzorgingen verliepen zeer vlot en ik blijf onder de indruk van mijn plaatselijke collega’s.

In het operatiekwartier is er nog veel werk. Hoewel er daar sinds vorig jaar al heel wat positieve veranderingen hebben plaatsgevonden dankzij AZV verpleegkundigen en het personeel van Kiba, blijft het een heel avontuur alvorens men effectief onder narcose kan opereren…

Niets is zo leuk dan in het weekend in mijn eentje naar het ziekenhuis te gaan. Ik kon in alle rust, samen met de twee weekend verpleegkundige alle verzorgingen uitvoeren. Van de propere postoperatieve wonden tot de hopeloze decubitus gevallen. Het was zeer lang geleden dat ik nog onder de indruk was van een wonde maar de decubitus wonde die ik in de “palliatieve zaal” zag zal ik niet snel vergeten.

Donderdag = onze grote opleidingsdag. Ik tel de uren voorbereidingen al lang niet meer, opzoekingswerk, samenvatten, aangepaste foto’s kiezen, … Maar het resultaat mag er zijn; een presentatie van ongeveer 150 slides over de behandeling van brandwonden in Rwanda volledig aangepast aan de lokale mogelijkheden.

Het is alweer een jaartje geleden dat ik in het ziekenhuis van Kibagabaga heb gewerkt. Via mail wist ik dat er heel wat veranderingen hadden plaatsgevonden maar zoveel had ik niet durven dromen.